trājectĭo
ōnis, f.
I.
Lit., a crossing over, passing over, passage: trajectiones incendiorum, Vitr. 2, 9 fin.: honestior existimatur trajectio, Cic. Att. 8, 15, 2: trajectiones motusque stellarum, the shootings over, i. e., concr., shooting-stars, meteors, id. Div. 1, 1, 2; so, stellae trajectio, id. ib. 2, 6, 16.—
II.
Trop., of language.
A.
A transposition of words, Auct. Her. 4, 32, 44; Cic. Or. 69, 230; Quint. 8, 2, 14.—
B.
Exaggeration, hyperbole: tum augendi minuendive causā veritatis superlatio atque trajectio, Cic. de Or. 3, 53, 203: superlatio veritatis et trajectio, Quint. 9, 2, 3.—
C.
A throwing or putting off upon another: in alium, Cic. de Or. 3, 53, 204.