Teutŏni

ōrum, m.
I. the Teutons, a people of Germany, Mel. 3, 3, 4; 3, 6, 7; Cic. Imp. Pomp. 20, 60; Caes. B. G. 1, 33; Liv. Ep. 67 fin.; Suet. Caes. 11; Sen. Ep. 94, 66 al.—Poet., in sing.: Cantaber exiguis aut longis Teutonus armis, Luc. 6, 259. — Hence, Teutŏnĭcus, a, um, adj., Teutonic; or, poet. for Germanic, German: opes, Prop. 3, 3 (4, 2), 44: militia, Vell. 2, 120, 1: furor, Luc. 1, 256: triumphi, id. 2, 69; cf. victoria, Val. Max. 6, 1 fin.: capilli, Mart. 14, 26, 1: vomer, Claud. in Eutr. 1, 406.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project