terrēnus

a, um, adj.

terra

I. Consisting of earth, earthy, earthen (class.).
A. Adj.: tumulus, Caes. B. G. 1, 43: agger, Verg. A. 11, 850; Suet. Calig. 19: colles, Liv. 38, 20, 1: campus, id. 33, 17, 8: fornax, Ov. M. 7, 107: via, Dig. 43, 11, 1: vasa, Plin. 35, 12, 46, § 160 et saep.—Hence,
B. Subst.. terrēnum, i. n., land, ground, Liv. 23, 19, 14; Col. 2, 2, 1; 3, 11, 8; Plin. 9, 51, 74, § 164. —
II. Of or belonging to the globe or to the earth, earthly, terrestrial, terrene (class.): terrena concretaque corpora, Cic. Tusc. 1, 20, 47: corpora nostra terreno principiorum genere confecta, id. ib. 1, 18, 42: terrena et umida, id. ib. 1, 17, 40; cf.: marini terrenique umores, id. N. D. 2, 16, 43: bestiarum terrenae sunt aliae, partim aquatiles, id. ib. 1, 37, 103: de perturbationibus caelestibus et maritimis et terrenis non possumus dicere, id ib. 3, 7, 16. — Absol.: ut aqua piscibus, ut sicca terrenis convenit, Quint. 12, 11, 13: iter, Plin. 3, 8, 14, § 87; 6, 17, 19, § 52. — Poet.: eques Bellerophon, Hor. C. 4, 11, 27: numina, Ov. M. 7, 248.—Hence, earthly (eccl. Lat.; opp. caelestis): honores terrenos promittit, ut caelestes adimat, Cypr. de Zelo et Liv. 2: terrena ac fragilia haec bona, Lact. 5, 22, 14. —
B. Plur. subst.: terrēna, ōrum, n.
(a). Earthly things, perishable things, Lact. 2, 3, 6; 2, 2, 17; cf. Gell. 14, 1, 3.—
(b). Land-animals, Quint. 12, 11, 13.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project