termĭnātĭo
ōnis, f.
I.
a bounding, fixing of bounds or limits.
I.
Lit., Inscr. Grut. 197, 5; 198, 2.—
II.
Trop., a fixing, determining (Ciceronian): quorum (verborum) descriptus ordo alias aliā terminatione concluditur, Cic. Or. 59, 200: poëtica et versus inventus est terminatione aurium, id. ib. 53, 178: exposita terminatio rerum expetendarum, cur, etc., id. Fin. 5, 10, 27.