tābĕfăcĭo
fēci, 3, v. a.
I.
to melt, dissolve.—Trop.: tabefac audaciam virtutis eorum, Vulg. 1 Macc. 4, 32: vigilia honestatis tabefaciet carnes, id. Ecclus. 31, 1.—Hence, Part.: tābē^factus, a, um, melted, dissolved (post-class.): tabefactis nivibus, Sol. 2 med.: cadaver in suo sanguine, Vulg. Jud. 14, 14.