sur-rŏgo

āvi, ātum, 1
I. v. a.; publicists' t. t.
I. Of the presider in the comitia, to cause to be chosen in place of another, to put in another's place, to substitute (class.): cum eidem essent (decemviri) nec alios surrogare voluissent. Cic. Rep. 2, 37, 62; 2, 36, 61; 2, 31, 55: collegam in locum Bruti, Liv. 2, 7, 6: collegam sibi, id. 3, 19, 1: praetorem in locum alicujus, id. 39, 39, 7: consules, id. 23, 24, 1: magistratibus non surrogatis, Val. Max. 6, 3, 2: ad magistratus subrogandos, Liv. 35, 6, 6.—*
II. Lex subrogatur, id est adicitur aliquid primae legi, Ulp. Reg. tit. 1, 3.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project