surreptīcĭus

a, um, adj.

surripio

I. stolen, surreptitious (Plautin.).
I. Lit.: puer, Plaut. Men. prol. 60: puellae ingenuae, id. Poen. 5, 2, 2. — *
II. Trop., concealed, clandestine: amor, Plaut. Curc. 1, 3, 49.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project