suppĕtĭor

ātus, 1
I. v. dep. n. [suppetiae], to come to the aid of, to assist, succor (very rare; most freq. in App.): quod mihi suppetiatus es, gratissimum est, Cic. Att. 14, 18, 2: miserrimo seni, App. M. 8, p. 210, 32.—Absol.: suppetiatum decurrunt anxii, App. M. 4, p. 147, 9: proclamare suppetiatum, id. ib. 1, p. 108, 30; 8, p. 209, 35.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project