sulcātor
ōris, m.
I.
one who draws furrows, a furrower, plougher (in postAug. poets).
I.
Lit.: Leontini campi, Prud. adv. Symm. 2, 939: patuli agri, Avien. Perieg. 587.—
II.
Transf., one who sails over, traverses, etc.: sulcator navita ponti, Sil. 7, 363: pigri Averni, Stat. Th. 11, 588; cf. undae, id. ib. 8, 18: Bagrada sulcator harenae, Luc. 4, 588.—
B.
A render, tearer, lacerator: lateris sulcator (vultur), Claud. Rapt. Pros. 2, 340.