suf-fulcĭo

fulsi, fultum, 4, v. a.
I. to prop underneath, to underprop, prop up, support (mostly ante- and post-class.; not in Cic.).
I. Lit.: porticus paribus suffulta columnis, Lucr. 4, 427: maxillas et cervices pulvillis, App. M. 10, p. 248, 26: lectica Syris suffulta, Mart. 9, 3, 11.—Absol.: nisi suffulcis firmiter, Non potes subsistere, Plaut. Ep. 1, 1, 77: vestis imum tegat suffulta latus, Sen. Troad. 105.—
II. Trop.: propterea capitur cibus, ut suffulciat artus, Lucr. 4, 868; so, artus, id. 4, 951. (In Plaut. Mil. 2, 2, 54, the correct read. is suffigit; v. Ritschl ad h. l.)
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project