suc-cĭno
ĕre, v. a. and n.
I.
to sing to, accompany (rare).
I.
Lit.: tubicines imitatus est succinente Habinnā, Petr. 69, 4: cantibus iste tuis alterno succinet ore, Calp. Ecl. 4, 79.—
II.
Transf., to accord, agree: (agricultura) succinit pastorali, Varr. R. R. 1, 2, 16: clamat: Victum date. Succinit alter: Et mihi, etc., Hor. Ep. 1, 17, 48.