subsessor

ōris, m.

id.

I. a waylayer, lier-in-wait (post-Aug.).
I. Lit.: subsessores vocantur, qui occisuri aliquem delitescunt, Serv. Verg. A. 11, 268; cf. id. ib. 5, 498: subsessores cum venabulis, Petr. 40, 1.—
II. Trop.: alieni matrimonii, Val. Max. 2, 1, 5; 7, 2, ext. 1; cf.: subsessoris et adulteri persona, Arn. 4, p. 142.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project