suāvĭlŏquentĭa

ae, f.

suaviloquens

I. sweetness of speech, suaviloquence: et oratorem appellat (Ennius Cethegum) et suaviloquentiam tribuit, Cic. Brut. 15, 58; cf. suaviloquens.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project