structĭo
ōnis, f.
I.
a joining together, building, erecting, construction (postclass.).
I.
Lit.: SCALARIS, Inscr. Orell. 4570: petrosolinum sternes inter spatia structionis (olivarum), Pall. Nov. 22, 5.—
II.
Trop.: arma venatoribus parabunt, ut retia, venabula, sagittas et quicquid ad structionem ejus studii pertinet, apparatus, Firm. Math. 8, 9: ratio et structio fidei, Tert. Pat. 3.