stĭpŭlo

āre, 1, v. a.
I. to exact, bargain for, stipulate, Symm. Ep. 1, 11: ἐπερωτῶ, stipulo, Gloss.; mostly pass.: Suetonius autem passivo protulit in IIII. Pratorum, Laetoria, quae vetat minorem annis viginti quinque stipulari (ἐπερωτᾶσθαι), Prisc. 8, 4, 21, p. 794 P.; cf. id. 18, 19, 149, p. 1164 ib.—Part. pass.: pecunia stipulata (for promissa), Cic. Rosc. Com. 5, 14.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project