stinguo

ĕre, v. a.

cf. stig; Gr. στίζω; cf. also Germ. ersticken

I. to quench, extinguish (poet. and very rare, for the usu. extinguo): ut cernere possis Evanescere paulatim stinguique colorem, Lucr. 2, 828: ignes stingui, id. 1, 666; so, stinguuntur radii (solis), Cic. poët. Fragm. ap. Prisc. p. 882: stinguens praeclara insignia caeli, id. ib.: ardorem membris, Lucr. 4, 1098.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project