spurco

I. perf., ātum, 1, v. a. id., to make filthy, to befoul, defile (rare; syn.: polluo, contamino).
I. Lit.: si quis fimo aliquem pertuderit, luto oblinierit, aquā spurcaverit, Dig. 47, 11, 1: vinum, ib. 9, 2, 27: ex istoc loco spurcatur nasum odore inlutili, Plaut. Men. 1, 2, 57.—*
II. Trop.: senectus Spurcata impuris moribus, Cat. 108, 2.—P. a.: spurcātus, a, um, sup.: helluo spurcatissimus, Cic. Dom. 10, 25 B. and K.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project