spectātĭo

I. a looking, beholding, contemplation of a thing, a sight, view (rare but class.).

I. Lit.

A. In gen., absol.: homo ad artificem suum (deum) spectat: quam spectationem Trismegistus θεωρίαν rectissime nominavit, Lact. 7, 9 med.: apparatūs spectatio, Cic. Fam. 7, 1, 2: animum levare spectatione, id. Att. 13, 44, 2.—Plur.: quae scenicis moribus ad spectationes populo comparantur, Vitr. 10 praef.—*

B. In partic., an examining, proving, testing of money: pecuniae, Cic. Verr. 2, 3, 78, § 181.—*

II. Trop., respect, regard, consideration: Macedonicum bellum nomine amplius quam spectatione gentis fuit, Flor. 2, 7, 3.