sordĭdātus

a, um, adj.

sordidus; cf.: albatus, atratus, from albus, ater, etc.

I. in dirty clothes, meanly or shabbily dressed.
I. Lit.
A. In gen.: quamquam ego sum sordidatus, frugi tamen sum, * Plaut. As. 2, 4, 90: sordidata et sordida, Ter. Heaut. 2, 3, 56 (shortly before: pannis obsita): servi, Cic. Pis. 27, 67: mancipia, id. Phil. 2, 29, 73.—
B. Esp., as a sign of mourning (when a person had lost friends by death, was under accusation, or in distress from any cause): sensi magno opere moveri judices, cum excitavi maestum ac sordidatum senem, Cic. de Or. 2, 47, 195; cf. id. Pis. 41, 99: reus, Liv. 6, 20; 27, 34: Virginius sordidatus filiam suam obsoletā veste in forum deducit, id. 3, 47: expulsi bonis omnibus Romam venerunt, sordidati, Cic. Verr. 2, 2, 25, § 62: turba Aetolorum, Liv. 45, 28: primo diluculo sordidatus descendit ad rostra, Suet. Vit. 15.—*
II. Trop., foul, polluted: sordidatissima conscientia, Sid. Ep. 3, 13 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project