attrĭbūtĭo
ōnis, f.
I.
The assignment of a money-debt (cf. attribuo, I.).
A.
Lit.: de attributione conficies, Cic. Fam. 16, 24; id. Att. 15, 13, 5; so id. ib. 16, 1 and 3.—
B.
Trop.: Graeci Fatum ... Νέμεσιν vocant, quod unicuique attributio sua sit adscripta, i. e. his fate is meted out, App. de Mund. p. 754.—
II.
In gram., a predicate, attribute, = attributum ex his etiam attributionibus: sacer an profanus, publicus an privatus, etc., Cic. Inv. 1, 26, 38.