sēmĭno
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to sow (rare; not in Cic.; syn.: sero, planto).
I.
Lit.: adoreum, triticum, hordeum, etc., Col. 2, 8, 1; 2, 8, 3; 2, 9, 15; 2, 9, 16: agrum, id. 2, 4 fin.—
B.
Transf.
1.
To beget, engender, procreate: alter decumo post mense nascetur puer quam seminatus est, Plaut. Am. 1, 2, 20: armenta, Col. 6, 24, 1; 6, 24, 3; 6, 37, 4 sq.—*
2.
Of plants, to bring forth, produce: viscum quod non sua seminat arbos, Verg. A. 6, 206.—
II.
Trop.: cultum dei per terram, Lact. 4, 10, 3; 1, 22, 26; 4, 25, 2.