scrūtātor
ōris, m.
I.
a searcher, scrutinizer, examiner, investigator (postAug.).
I.
Lit.: salutatoribus scrutatores semper apposuit, Suet. Claud. 35; Just. 38, 1, 9.—Poet.: profundi pelagi, Stat. S. 3, 1, 84; 3, 3, 92: auri, Luc. 4, 298.—
II.
Trop., an examiner, investigator: fati, Luc. 5, 122: cognitionum, Amm. 22, 8, 10: cordis, Vulg. Sap. 1, 6.