scĭus

a, um, adj.

scio

I. knowing, having knowledge of a thing (mostly ante- and post-class., and rare for sciens, gnarus, peritus).
(a). Absol.: neque quemquam invenit scium, Pac. ap. Prisc. p. 634: mulieres plus sciae, Petr. 63, 9: puto eos prudentes et scios mendacia defendenda suscipere, Lact. 3, 24 fin.; Vulg. Ecclus. 21, 18.—
(b). With gen.: rerum, Lact. 2, 14, 6: Latinae linguae, Macr. S. 6, 9 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project