scĭus
a, um, adj.
I.
knowing, having knowledge of a thing (mostly ante- and post-class., and rare for sciens, gnarus, peritus).
(a).
Absol.: neque quemquam invenit scium, Pac. ap. Prisc. p. 634: mulieres plus sciae, Petr. 63, 9: puto eos prudentes et scios mendacia defendenda suscipere, Lact. 3, 24 fin.; Vulg. Ecclus. 21, 18.—
(b).
With gen.: rerum, Lact. 2, 14, 6: Latinae linguae, Macr. S. 6, 9 fin.