sătisfactio

ōnis, f.

satisfacio; v. satis, II. D.

I. A satisfying of a creditor by security; a giving security or bail: satisfactio pro solutione est, Dig. 46, 3, 52.—
II. An excuse, apology, plea, explanation (class.): (Caesar) Ubiorum satisfactionem accepit, Caes. B. G. 6, 9 fin.; cf. id. ib. 1, 41: hic tu me etiam insimulas, nec satisfactionem meam accipis, Cic. Fam. 7, 13, 1: ne aliquid satisfactio levitatis habere videatur, id. Att. 4, 6, 3: satisfactionem ex nullā conscientiā de culpā proponere decrevi, Sall. C. 35, 2 Kritz.—
2. Satisfaction, reparation, amends, for an injury, etc. (postAug.): luitur homicidium certo pecorum numero, recipitque satisfactionem universa domus, Tac. G. 21.—Transf., of doves, Plin. 10, 34, 52, § 104.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project