sălĕ_bra
ae, adj., f.
I.
a jolting-place, roughness in a road.
I.
Lit. (poet. and in post-Aug. prose): demonstrant astra salebras, Prop. 3, 16 (4, 15), 15; Hor. Ep. 1, 17, 53; Mart. 9, 58, 5: salebris sollicitari, Col. 9, 8, 3.—
II.
Transf.: senile guttur salebris spiritŭs praegravavit, Val. Max. 9, 12, ext. 6.—
III.
Trop.
A.
Of speech, harshness, roughness, ruggedness (class.): proclivi currit oratio: venit ad extremum: haeret in salebră, Cic. Fin. 5, 28, 84; plur.: Herodotus sine ullis salebris fluit, id. Or. 12, 39: numquam in tantas salebras incidisset, id. Fin. 2, 10, 30; Mart. 11, 90, 2.—*
B.
Salebra tristitiae, i. e. a cloud of sadness, Val. Max. 6, 9, ext. 5.