rustĭcor

ātus, 1
I. v. dep. n. [rusticus].
I. Lit., to live in the country, to rusticate.
A. In gen. (class.): socerum suum Laelium semper fere cum Scipione solitum rusticari, Cic. de Or. 2, 6, 22: sin rusticatur, id Att. 12, 1, 1: dies ad rusticandum dati, id. Leg. 1, 3, 9.—Of abstract subjects: (haec studia) pernoctant nobiscum, peregrinantur, rusticantur, Cic. Arch. 7, 16.—
B. In partic., econom. t. t., to practise husbandry, to till the ground, be a farmer, Col. 11, 1, 5 sq.; 12, 3, 8.—
II. Transf., to talk in a rustic manner, talk like a peasant: Varrones, Terentius, Sid. Ep. 4, 3.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project