rixor

I. v. dep. n. [rixa], to quarrel, brawl, wrangle, dispute.

I. Lit. (rare but class.): multo cum sanguine saepe rixantes, Lucr. 6, 1286: cum esset cum eo de amiculā rixatus, * Cic. de Or. 2, 59, 240: de lanā caprinā, Hor. Ep. 1, 18, 15. — Absol.: non pugnat sed rixatur (orator), Tac. Or. 26: rixantis modo, Quint. 11, 3, 172; 6, 4, 9.—

II. Transf., in gen., to oppose; to clash, disagree, conflict: (herbae) dum tenerae sunt vellendae, prius enim aridae factae rixantur, Varr. R. R. 1, 47: rami arborum inter se, Plin. 16, 2, 2, § 6: consonantes asperiores in commissura verborum rixantur, Quint. 9, 4, 37: cum ore concurrente rixari, id. 11, 3, 121 (for which, colluctatio); id. 11, 3, 121, § 56: cum theatro saeculoque, Mart. 9, 27, 9: dum inter se non rixentur cupiditas et timor, Sen. Ep. 56, 5.?*! Act. collat. form rixo, āre, Varr. ap. Non. 477, 22 sq.