rīmōsus
a, um, adj.
I.
full of cracks, chinks, or fissures (poet. and in post-Aug. prose).
I.
Lit.: fores, Prop. 2, 17 (3, 9), 16: cymba, Verg. A. 6, 414: aedificium (with fissum), Col. 1, 5, 10: vasa, Juv. 3, 270.— Comp.: pulmo, Gell. 17, 11, 1.—
II.
Trop.: quae rimosā bene deponuntur in aure, Hor. S. 2, 6, 46: nihil in eā (animā) rimosum est ac remissum, Ambros. Cant. Cantic. 1, § 52.