rĕ-pŭĕrasco
ĕre
I.
v. inch. n., to become a boy again.
I.
Lit.: quia repuerascis, Novat. ap. Non. 165, 25 (Com. Rel. p. 215 Rib.): si quis mihi deus largiatur, ut ex hac aetate repuerascam et in cunis vagiam, Cic. Sen. 23, 83.—
II.
Trop., to become childish; also, to play or frolic like a child, Plaut. Merc. 2, 2, 25: Laelium semper fere cum Scipione solitum rusticari, eosque incredibiliter repuerascere esse solitos, Cic. de Or. 2, 6, 22.