rĕ-plĭco
āvi, v. a.
I.
to fold or roll back, to bend or turn back (cf.: revolvo, reflecto).
I.
Lit.: vel Euhemero replicato, vel Nicagorā, etc., Arn. 4, 147; cf. infra, II.: surculos in terram dimittito replicatoque ad vitis caput, Cato, R. R. 41, 4; so, labra, Quint. 11, 3, 81; cf.: replicatā cervice, Plin. 34, 8, 19, § 80; and: margine intus replicato, id. 9, 33, 52, § 102: ab omni laevitate acies radios tuos replicat, Sen. Q. N. 1, 3, 7; cf.: quia radii solis replicantur, id. ib. 2, 10, 3: jocinera replicata, Suet. Aug. 95.—
II.
Trop., to unfold, unroll, turn over; to bend or turn back; to open: ut ne replices annalium memoriam, Cic. Sull. 9, 27; so, memoriam temporum, id. Leg. 3, 14, 41: traductio temporis nihil novi efficientis et primum quicque replicantis, id. Div. 1, 56, 127: cujus acumen nimis tenue retunditur et in se saepe replicatur, Sen. Ben. 1, 4, 1: vestigium suum, to withdraw, i. e. to go back, App. M. 4, p. 151, 15.—
B.
In partic.
1.
To turn over and over in the mind, to think or reflect upon; to go over, repeat (post-class.): haec identidem mecum, App. M. 3, p. 129: titulos, singula, Prud. στεφ. 11, 3: necem, Amm. 30, 1, 3: vitam, Sid. Ep. 7, 9: lamentum, Vulg. 2 Par. 35, 25; id. Num. 27, 23: quorum (glirium) magnitudo saepius replicata laudatur adsidue, Amm. 28, 4, 13: vultu adsimulato saepius replicando, quod, etc., id. 14, 11, 11. —
2.
In jurid. and late Lat., to make a reply or replication, Dig. 2, 14, 35 fin.; Greg. Mag. in Job, 16 init.