remurīnus

ager dictus, qui possessus est a Remo
I. Müll. p. 402: eundem locum (Remus) ex suo nomine Remuriam appellarat, Aur. Vict. Orig. Gent. Rom. 23.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
← rĕmūrĭa Dictionary rĕmurmŭrātĭo →
An open-access project