rĕlātus
ūs, m.
1.
An official report: abnuentibus consulibus eā de re relatum, Tac. A. 15, 22.—
2.
In gen., a narration, recital: carmina, quorum relatu, quem baritum vocant, accendunt animos, Tac. G. 3: virtutum, id. H. 1, 30: incredibilium relatu commendationem parare, Sen. Q. N. 7, 16, 1; Sedul. 1, 80; Symm. Ep. 5, 64.