rĕ-gusto
āvi, ātum, 1, v. a.
I.
to taste again or repeatedly (very rare).
I.
Lit.: bilem suam regustantes, Sen. Prov. 3, 13: regustatum digito terebrare salinum, Pers. 5, 138.—
II.
Trop.: illam (laudationem Lollii) legi, volo tamen regustare, Cic. Att. 13, 48, 2: crebro regusto litteras, id. ib. 13, 13, 3: ille Latinus ἀττικισμὸς ex intervallo regustandus, id. ib. 4, 17, 1.