rĕcĭpĕrātĭo
ōnis, f.
I.
A getting back, regaining, recovery: libertatis, * Cic. Phil. 10, 10, 20; so, urbium, quas amiserat, Just. 30, 1, 7: marcidus egens reciperatione, Vulg. Ecclus. 13, 26.—
II.
Jurid. t. t., a judicial decision of the recuperatores; v. reciperator, II.