rĕ-canto
I.
perf., ātum, 1, v. freq. n. and a. (poet.). *
I.
Neutr., to sound back, re-echo: nusquam Graecula quod recantat Echo, Mart. 2, 86, 3.—
II.
Act.
1.
To repeat in singing, sing again: saepius iste versiculus recantandus est, Ambros. Virg. 2, 6, 42.—
2.
To recall, revoke, recant: recantatis opprobriis, Hor. C. 1, 16, 27. —
3.
To charm back, charm away: nulla recantatas deponent pectora curas, Ov. R. Am. 259.