rādīco

āvi, 1, v. n.
I. v. dep. n. [id.], to strike root, take root (post-Aug.).
I. Lit.
1. Form radico, Cassiod. H. E. 2, 6. —
2. Form radicor: mergi facile radicantur, Col. 4, 2, 2; Plin. 13, 4, 8, § 36; 18, 7, 10, § 51 al.—Hence, rādīcātus, a, um, having roots: semina, Col. Arb. 20 fin.; Pall. Febr. 10, 1; 18, 1; 19, 2 al.—
II. Trop.: et radicavi in populo honorificato (i. e. ego sapientia), Vulg. Ecclus. 24, 16: in caritate radicati et fundati, id. Eph. 3, 17. —rādīcātus, a, um, rooted, Sid. Ep. 5, 10 fin.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project