quam-dĭu
I.
quam voluit diu, Cic. Q. Fr. 1, 1, 7), adv.
I.
Interrog., how long ago? how long? quamdiu id factum est? Plaut. Capt. 5, 3, 3: quandiu apud vos ero, Vulg. Marc. 9, 18.—
II.
Rel.
1.
Of time, as long as, until, during (class.): quamdiu potuit, tacuit, Caes. B. G. 1, 17: disces, quamdiu voles, Cic. Off. 1, 1, 2; Col. 12, 52, 13.—
(b).
Until (very rare): jubebat, ut semper id comesset, quamdiu tamen melius invenisset, Lampr. Elag. 29, 7.— Comp.: quamdiutius, Not. Tir. p. 35.—Sup.: † quamdiutissime, Not. Tir. p. 35.—
2.
Of inference, inasmuch as, in that (late Lat.): quandiu fecistis uni ex his fratribus, Vulg. Matt. 25, 40.