quā^drĭangŭlus

a, um, adj.

quattuor-angulus

I. four-cornered, quadrangular (post-Aug.); figura, Plin. 13, 22, 38, § 118: herba quadriangulo caule, id. 25, 6, 27, § 63: membrum, Aus. Epigr. 128. — As subst.: quădrĭangŭlum, i, n., a quadrilateral figure, quadrangle, Prisc. Fig. Num. p. 417; cf. quadrangulum.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project