pullŭlo
āvi, ātum, 1, v. n. and a.
I.
[1. pullulus].
I.
Neutr., to put forth, sprout out, come forth.
A.
Lit., of plants and animals: pullulat ab radice, Verg. G. 2, 17: quo laetius pullulent (vites), Col. 4, 27, 1.— Of animals, to bring forth young: tot pullulat atra colubris, Verg. A. 7, 329.—
B.
Trop.: pullulare incipiebat luxuria, Nep. Cat. 2, 3: sors nascentium obitorum loco pullulat, App. Mund. 23, p. 68, 12; cf. Amm. 22, 4, 3; Cypr. Cath. Eccl. Un. 16 init.—
II.
Act., to bring forth, produce: terras Venerem aliam pullulasse, App. M. 4, p. 301: aperiatur terra, et pullulet salvatorem, Lact. 4, 12, 9: fetus, Fulg. Myth. 1, 12.