ac-crēdo

dĭdi, dĭtum, 3, v. a.
I. pres. sub. adcredŭas, Plaut. Asin. 5, 2, 4), to yield one's belief to another, i. e. to believe unconditionally (rare).
(a). With dat.: quisnam istuc adcredat tibi? Plaut. Asin. 3, 3, 37: neque mi posthac quidquam adcreduas, id. ib. 5, 2, 4; so, tibi nos, Hor. Ep. 1, 15, 25.—
(b). Aliquid: facile hoc, Lucr. 3, 856. —
(g). Absol.: vix adcredens, * Cic. Att. 6, 2, 3: primo non accredidit, Nep. Dat. 3. 4.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project