prō-volvo
volvi, vŏlūtum, 3, v. a.
I.
Lit.
A.
In gen., to roll or tumble forwards, to roll along, roll over and over, roll away (class., but not in Cic.): aliquem in viam mediam, Ter. And. 4, 4, 37: corpora, Lucr. 6, 1264: ubi glaeba e terrā provolvitur ingens, id. 6, 553: cupas ardentes in opera, Hirt. B. G. 8, 42: congestas lapidum moles, Tac. A. 4, 51: Galba projectus e sellā ac provolutus est, id. H. 1, 41; Verg. A. 12, 533; 10, 556.—
B.
In partic., with se or mid., to cast one's self down, fall down, prostrate one's self at another's feet (syn. prosterno): se alicui ad pedes, Liv. 6, 3: flentes ad genua consulis provolvuntur, id. 34, 11: provolutae ad pedes, Curt. 3, 12, 11: genibus ejus provolutus, Tac. A. 12, 18; 11, 30; Just. 11, 9, 14.—
II.
Trop., to snatch away, carry away, hurry on (post-Aug.): multi fortunis provolvebantur, Tac. A. 6, 17.—
B.
Mid., to humble one's self: usque ad libita Pallantis provoluta, Tac. A. 14, 2: provolutus effususque in iram, Gell. 1, 26, 7.