prō-rēpo
psi, ptum, 3, v. n.
I.
to creep forth, crawl out, come out in a gradual or unobserved manner (poet. and in post-Aug. prose).
I.
Lit.: (formica) non usquam prorepit, Hor. S. 1, 1, 37: cum prorepserunt primis animalia terris, id. ib. 1, 3, 99: cochleae prorepunt e cavis terrae, Plin. 8, 39, 59, § 140: aegri quoque ad conspectum tui prorepere, Plin. Pan. 22, 3.—
II.
Transf.
A.
To creep along, crawl forwards to a place: rumore caedis exterritus prorepsit ad solarium proximum, Suet. Claud. 10.—
B.
Of inanimate subjects, to come forth gradually, to put forth, to ooze out, exude, of the vine: prorepentes oculi, Col. 11, 2, 38; 3, 10, 3: pampinus e duro prorepsit, id. 4, 22, 4: tardaque sudanti prorepunt balsama ligno, Claud. Nupt. Honor. et Mar. 96: ne palmites libero excursu in luxuriam prorepant, Col. 5, 5, 13: umor lente prorepit, id. 2, 16, 5: nervus prorepit usque ad ultimam partem caudae, id. 7, 12, 14.