prō^prĭĕtas
ātis, f.
I.
Lit., a property, peculiarity, peculiar nature, quality of a thing (class.): singularum rerum singulae proprietates, Cic. Ac. 2, 18: terrae caelique, Liv. 38, 17: definitio genere declaratur, et proprietate quādam, Cic. Part. 12, 41: frugum proprietates, Liv. 45, 30; Plin. 13, 22, 41, § 121: linguae, Vulg. Gen. 31, 47.—
B.
Transf.
1.
Ownership, right of possession, property (post-Aug.): jumenti, Suet. Galb. 7: Salaminae insulae, Just. 2, 7; Dig. 47, 2, 47: proprietatis dominus, ib. 7, 1, 13, § 7: nuda, Gai. Inst. 2, 30; Dig. 7, 4, 2.—
II.
Trop., proper signification (post-Aug.): verborum, Quint. 8, 2, 1 sq.; 10, 1, 21; 12, 2, 19; 1 prooem. 16; 5, 14, 34.