prōpŏsĭtĭo
ōnis, f.
I.
A setting forth or proposing, a representation.
A.
(Mental; class.) Vitae, Cic. Tusc. 3, 18, 39: rerum magnarum cum animi amplā quādam propositione cogitatio, Cic. Inv. 2, 54, 163.—
B.
(In words.) Sunt quaedam tam breves causae, ut propositionem potius habeant quam narrationem, Quint. 4, 2, 4; cf. Dig. 2, 1, 7, § 2.—
II.
A design, purpose, resolution, determination: propositio animi, Dig. 50, 16, 225.—
III.
In logic, the first proposition of a syllogism (class.): propositio est, per quem locus is breviter exponitur, ex quo vis omnis oportet emanet ratiocinationis, Cic. Inv. 1, 37, 67; 1, 34, 35; Auct. Her. 2, 18, 28.—
B.
Transf.
1.
A principal subject, theme (class.), Cic. de Or. 3, 53; Sen. Ben. 6, 7, 1; Quint. 5, 14, 1.—
2.
Still more generally, a proposition of any kind (post-Aug.), Quint. 7, 1, 47, § 9; Gell. 2, 7, 21.—
IV.
In jurid. lang., a statement of a question of law; a case submitted for legal opinion, Dig. 16, 1, 19, § 1; 36, 4, 6.—
V.
Esp. in bibl. lang., a setting forth for public view: panes propositionis, Vulg. Exod. 25, 30; id. Marc. 2, 26 et saep.