prō^pāgātĭo

ōnis, f.

1. propago

I. a propagating, propagation.
I. Lit. (class.): propagatio vitium, Cic. Sen. 15, 53: propagationum genera tria sunt in usu maxime, Col. Arb. 7: propagationes facere, Dig. 19, 2, 24.—
B. Transf.: quae propagatio et soboles origo est rerum publicarum, Cic. Off. 1, 17, 54.—
II. Trop.
1. An extending, prolonging; an extension, enlargement, prolongation (class.): finium imperii nostri propagatio, Cic. Prov. Cons. 12, 29: miserrimi temporis, id. Fam. 5, 15, 3: vitae, id. Tusc. 1, 35, 86: victoriam, triumphum, propagationem imperii portandi, Liv. 42, 30, 9. —
2. An establishing, honoring: nominis, Cic. Tusc. 1, 14, 31.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project