prōlŭvĭes
f.
ēi
proluo
I.
an overflow, inundation (class.): Romae et maxime Appia ad Martis mira proluvies, Cic. Q. Fr. 3, 7, 1 (Bait.); Lucr. 5, 950: alvi, id. 6, 1200; Col. 6, 7, 1; 12, 38, 1: foedissima ventris, Verg. A. 3, 217.