prōlātĭo

ōnis, f.

profero

I. A bringing forward, putting forth, adducing, pronouncing, etc.: vocis, Lact. 4, 8, 12: verbi intellegibilis, Cael. Aur. Tard. 2, 1, 6; cf.: Latinorum nominum prolatione, v. l. for pronuntiatione, Liv. 22, 13, 7.—
II. A setting forth, mentioning: exemplorum, Cic. Or. 34, 120.—
III. A putting forward, advancing.
A. Lit.: finium, Liv. 31, 5 fin.; id. 42, 20, 4; Suet. Aug. 30; Hilar. Trin. 4, 3.—
B. A putting off as to time, a deferring, delaying, delay, postponement: judicii, Cic. Rab. Perd. 3, 8: rerum, id. Att. 7, 12, 2: diei, Caes. B. C. 3, 32.—Absol.: omnem prolationem suspectabant, Tac. H. 3, 82; so in plur., Plaut. Mil. 2, 2, 98; Tac. A. 4, 3.
Lewis & Short
A Latin Dictionary, 1879
An open-access project