prŏfūsĭo
ōnis, f.
I.
a pouring out, shedding, effusion (post-Aug.).
I.
Lit.: profusio sanguinis, Cels. 2, 7; 7, 21: alvi, id. 2, 7; 7, 21.—
B.
In partic., a pouring out, libation of wine, milk, water, blood, and other fluids on graves; plur., Inscr. Marin. Frat. Arv. p. 562; Inscr. Fabr. p. 147, 182; or in offering sacrifices: si focos odorati aut veteris vini profusione madefecerint, Lact. 6, 1, 5.—
II.
Transf., prodigality, profusion: infinitae sumptuum profusiones, Vitr. 10 praef.; Suet. Ner. 30: nimia, Plin. Ep. 2, 4, 4: clementiae, Tert. Poen. 8.