prōdĭtor

I. a betrayer, traitor (class.): cum senatus duces nullos ac pro ducibus proditores haberet, Cic. Sest. 15, 35: proditor patriae, id. Fin. 3, 19, 64; id. Fam. 12, 3, 2: disciplinae, Liv. 2, 59.—Poet., transf.: risus proditor latentis puellae, Hor. C. 1, 9, 21.