proclāmātor

I. a crier, bawler, vociferator, said of a bad advocate: non enim causidicum nescio quem neque proclamatorem aut rabulam hoc sermone nostro conquirimus, Cic. de Or. 1, 46, 202 Orell. (dub.; B. and K. clamatorem, ex conj. Ellendt).